› wie zijn wij?

 

› voorbereidingen

 

› route

 

› verslagen

 

› foto's

 

› gastenboek

Mexico

(11 maart, Mexico Stad). 8 maart hebben we een nieuw neefje gekregen: Luuc!! Een zoon van Gerard (alias WebMaster en broer van Line) & Marjolijn. Alles is goed met Marjolijn en Luuc. Op dit soort momenten voelen we ons wel even heel ver weg hoor! Maar gelukkig konden we via de webcam Luuc bewonderen. Erg tof dat dat kan.

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Mexico stad. Dit is een van de grootste steden ter wereld: 20 miljoen inwoners, op een oppervlak zo groot als de provincie Utrecht! Best interessant: de stad is gebouwd op een oude Aztekenstad, de spanjaarden hebben die stad met de grond gelijk gemaakt en er deze stad bovenop gebouwd. Morgen verlaten we Centraal Amerika en vliegen we alweer richting de Cook eilanden. Helaas zitten we eerst een dag vast in Los Angeles. Maar daar gaan we wel het beste van maken. Het gaat nog steeds erg goed met ons: we genieten nog elke dag. Natuurlijk beginnen we wel wat dingen te missen: gezellige avondjes met vrienden en familie (met een LEKKER wijntje, ze hebben hier alleen maar baggerwijn). Soms dromen we over heerlijk eten van thuis (Line: italiaanse bol met oude kaas! Tom: frikandel speciaal! Tom + Line: van die Danerol zelf-maak-croissantjes, hmmmm!). Maar los van dat gaat het super! 

(7 maart, Oaxaca).Vanuit San Cristóbal de las Casas zijn we per nachtbus doorgetrokken naar Puerto Angel, een klein plaatsje aan de pacifische kust. Hier hebben we heerlijk genoten van de verschillende mooie stranden, Zipolite, Mazunte en San Augustinillo. 3 dagen relax zonnen, zwemmen en lezen, erg lekker! Omdat we dit nog wel meer gaan doen op Rarotonga (Cook-eilanden), hebben we met moeite weer afscheid genomen van de pacifische kust en zijn we doorgetrokken naar Oaxaca (spreek uit: Whahaka, jaja...rare mexicanen!).

Oaxaca is weer een koloniale stad, maar deze keer een stuk groter dan de rest (zo groot als Utrecht). Het is één van de rijkste steden in Mexico en dat kun je merken: alles is mooi afgewerkt: mooie straten en mooie gebouwen. Alles is ook superschoon. We slapen dit keer bij een mexicaanse familie die een kamer over heeft. Prima voor elkaar! We mogen hun keuken gebruiken en hebben eindelijk weer eens LEKKER gegeten (twee week geleden ook al een keer hutspot gemaakt!).  

(1 maart, San Cristóbal de las Casas). We zijn alweer bijna een week in Mexico. Vanuit Guatemala zijn we naar Palenque gereisd. De grensovergang was dit keer eens wat anders: we gingen Guatemala uit, stapten met al onze bagage in een klein wiebelig bootje, en na een half uur varen stapten we aan Mexicaanse wal. In Palenque zijn één van de bekendste Maya-ruines van Mexico te vinden. Eigenlijk hebben wij wel even genoeg van dergelijke ruines maar we reizen er langs, dus dan maar even meepikken. De ruines zijn erg mooi, maar naar ons idee mist het de charme van de ruines in Tikal. Daar zagen we veel dieren en voelde het écht als een vergane stad, opgeslokt door de jungle. Hier in Palenque zien we vooral veel Japanners (zie foto)... Maar we beseffen ook dat wij gewoon al veel gezien hebben en inmiddels aardig verwend zijn!
Verder gaan we nog naar twee watervallen in de buurt van Palenque. Met name de laatste is erg bijzonder: Agua Azul. Het water is inderdaad heel mooi blauw en het is er één groot zwemparadijs. Daar kan geen Center Parcs ooit aan tippen! Wel is het water erg koud, maar wij zijn natuurlijk bikkels.

We reizen door naar San Cristóbal de las Casas. Deze stad komt gelijk vertrouwd op ons over, want ook dit is weer een koloniale stad (net als Antigua in Guatemala en Granada in Nicaragua). Omdat het hoog ligt, koelt het ´s nacht  erg af. We hebben onze slaapzakken + dekens nodig (ook hier geen verwarming!). De stad is erg sfeervol. Typisch voor hier is dat er veel kevers rond rijden. Die gaan we hier in Mexico nog veel vaker zien!
Gisteren hebben we in een Maya-dorp in de buurt carnaval op z´n Maya´s meegemaakt. Hier hadden we mazzel mee, want dit vieren ze uiteraard maar één keer in het jaar. Veel mensen in klederdracht en sommigen met rare hoeden en toeters. Op tig manieren werd ons duidelijk gemaakt dat we absoluut geen foto´s mochten maken. Ze worden dan écht agressief en pakken je camera af. Wij hebben het risico maar niet genomen. Iemand anders deed dit wel en werd gelukkig niet gesnapt. We hebben hem gevraagd of hij ons zijn foto wil mailen.